**********

از سر کوی تو گیرم که روم جای دگر
کو دلی را که سپارم به دلآرای دگر
بهر مجنون تو این کوه و بیابان تنگ است
بهر ما کوه دگر باید و صحرای دگر…

و غصّه هاشان مثل برفها…

برف که می نشیند، سنگین می شوند..

گاهی تحمل می کنند.. گاهی خم می شوند.. و

گاهی هم…

از دریچه ی دلت که خودم را دیدم
چه حسرتناک شدم…
به من امانت می دهی
آن نگاه قشنگت را…!؟

یکسال گذشت..

به همین راحتی … با بینهایت چشم به هم زدن !! یادم نیست دقیقا چندتا..

می خواستم آمار بدم،از آمار بازدید ها  در روز، در ماه، در سال .. رنکینگ کنم بیشترین بازدید کننده ها ، بازدیدها… اما یاد موزه لوور پاریس که افتادم بیخیال شدم… با اون همه بازدید کننده !

این روزها بغض دارم ، از بیماری یک دوست.. دوستی با آروزهای بزرگ ، کارنامه ای درخشان از یک انسان که تلاش کرده، آموخته،  ساخته اما… ناکامی های بزرگ از دست دادنهای بزرگ اونو از پا درآورد… به همین راحتی نوشتن این جملات توسط من.. 

این روزها پای دنیا روی گردن همه به نحوی سنگینی می کنه…

یک سال گذشته برای من مثل همه پر بود از حوادث، اتفاقات ریز و درشت و تاریک و روشن، تلخ و شیرین…  هرچند وقت یکبار به سرم می زد که دیگه ننویسم .. دیگه تمرین نکنم .. اما این وبلاگ برام شده مثل یه آدم.. مثل لپ تاپم که رفیق بی ریامه.. مثل مداد اتودم که بدونش خطم عوض می شه…!! روح سنگینم روزها و سالها رو گذرونده و رسیده به مختصات (الان،حالا،اینجا، قلبم). منم و کارتزینی به وسعت یک دنیا… حرکتهای خطی و سهمی و هایپربولیک و …. روحی هر روز سنگین تر می شه و تنهایی که هر روز به عمقش افزوده می شه..

چون می گذرد غمی نیست…دروغ های دنیا رو باور می کنیم و ادامه می دیم.. این روزها سخت محتاج دلخوش های کوچک ام … مثل همین فضای وردپرس..

دم نوشت: با تشکر فراوان از یاران همیشه همراه: بی بی گل… امید..نیما..  یک مایخولیایی.. صایه… محمد مهدوی کیا..

به تفاوتی که میان من و توست

 که یافتمش

در میان شادی با هم بودنمان…

” تو اول به خودت فکر می کنی..

                  و من

 اول به خودم فکر نمی کنم …”

:: دم نوشت: رندان مست(استاد شجریان)

 تو مرا

 به آرزویی نرسیده می مانی

 به اندوهی بی پایان

به حسرتی غمناک

به تبی در فراق..

 از همان جنسی که

 مرا

به معبودم نزدیکتر می کند…

 به آنکه گمش کردم

آنگاه که 

نیست شدم… در این هستی ِ “قالوا بلی”

گفتمت..

گفتم: “دستم را رها مکن”  گفتی؟ : ” دستم را رها مکن؟؟”

دور شدی.. دور..

دور شدیم .. دور

…شناختمت..
صدایت از پس کوه ها..

آشناترین است…

عکس: از آثار خانم سپیده کلهر..

” دمی با غم به سر بردن جهان یکسر نمی ارزد”